Elke echte Tamaskan is Tamaskan Dog Register -geregistreerd.

Echter is er in Amerika ook een Tamaskan Breeders Association die zich na onenigheid hebben afgesplitst met een aantal tamaskans die zij nu in-kruisen met andere rassen. Zo is bekend dat er al verschillende wolfhondeigenaren  benaderd zijn hiervoor in hoe verre dit speelt is nog niet duidelijk. Zij noemen hun ras Aatu tamaskan en is dus niet te verwarren met de Tamaskan.

Wat nog veel erger is, is de broodfokker van RightPuppy.Die geheel zelf en in zijn eentje de Tamaskan Club of America heeft opgericht met bij zijn breeders twee zogenaamde erbij gezet.Buiten dat hij slecht voor zijn honden is gebruikt hij ook hybriden wat met geen kennis hiervan dus zeer gevaarlijk kan zijn in een huishouden met kinderen.

De zogenaamde TCA verkoopt het mooie praatje dat ze voor erkenning van het ras gaan terwijl het 1 hun ras niet is en 2 de oprichtster van de Tamaskan nog helemaal niet voor erkenning wil gaan

Dus als je een echte Tamaskan wil en weet hoe het kwa gezondheid en karakter in elkaar zit is de beste raad hierin om er 1 bij een TDR geregistreerde fokker te halen.

Geschiedenis van de Tamaskan

De eerste honden die geleid hebben tot de Tamaskan van vandaag zijn in de jaren 80 over gekomen vanuit Amerika. Deze 5 honden, beschreven als Husky-achtige honden, werden geïmporteerd in Engeland. Deze honden werden gefokt met Alaska Malamutes, Siberische Husky's en Duitse Herder kruisingen met het idee om een hond te creëren die eruit zag als een wolf met een goed karakter, die geschikt is als huishond en geschikt om mee te werken.

In het begin werden deze 5 honden gefokt met pure of eerste generatie kruisingen Siberische Husky's en werden de Duitse Herder en Alaska Malamute toegevoegd. Daarna werden zij selectief met elkaar gefokt om in een aantal jaar een wolf-look-a-like te creëren. (Tot deze tijd is niemand 100% zeker van de fokprogramma's, aangezien er geen gegevens beschikbaar werden gesteld) In 1988 werd de naam 'wolf-hond' die gegeven was veranderd in de naam 'Northern Inuit', aangezien er geen wolvenbloed inzat en de eerste naam dus misleidend was. Er werd een vereniging opgericht, de 'Northern Inuit Society'. Door onenigheid in deze vereniging kwam er een tweesplitsing. De nieuwe vereniging besloot de naam van het ras te veranderen in 'Utonagan' er ontstonden nu dus twee aparte rassen. De Utonagan begon uiterlijk te veranderen maar nog steeds niet wolf-achtig genoeg. Het karakter van al deze honden was wel voorbeeldig. Ook bij de Utonagan vereniging ontstond onenigheid waardoor er weer een splitsing plaats vond. Hieruit kwam de 'British & International Utonagan Society' voort.

In de tussentijd ging de 'British & International Utonagan Society' door met het selectief fokken om type te verbeteren. Alle dekkingen en gezondheidproblemen werden bijgehouden. Er werd een schema gestart voor heup en oog testen, regels werden vastgelegd, fokkers contracten werden verschaft. Na een tijd veranderde het uiterlijk van deze honden ten opzichte van de honden gefokt door de originele 'Utonagan Society'.

Helaas hielden de originele fokkers onnauwkeurige gegevens bij in het begin van het ras. Dekkingen vonden plaats tussen aanverwante honden wat resulteerde in gezondheidproblemen die pas later in het ras ontdekt werden. Nieuw, gezond, niet-verwant bloed was nodig. Dat leidde tot een zoektocht naar nieuwe honden met het goede uiterlijk en karakter, en een goede werkcapaciteit.

De zoektocht naar andere honden met een wolfachtig uiterlijk leidde naar Lapland waar honden met soortgelijke afkomst werden gefokt voor het slede trekken in extreme temperaturen. Deze voorouders hoorden bij de beste slede honden van de wereld en dat zou er aan bijdragen dat de werkcapaciteit van het ras in de toekomst beter zou worden. Na wat overleg met kennel eigenaren, werd er een teef gekocht en geïmporteerd in Engeland. Zes andere honden van dezelfde kennel werden alvast besproken voor latere invoer.

Met een aantal nieuwe bloedlijnen erbij was het tijd om na te denken over de toekomst. Na overleg tussen de commissieleden van de 'British & International Utonagan Society' werd besloten om de 'British & International Utonagan Society' op te heffen. De originele 'Utonagan Society' kreeg een nieuw bestuur en besloot een compleet andere weg te volgen dan de 'British & International Utonagan Society'. De Utonagan zou als ras daardoor erg ver uit elkaar gaan liggen. Daarop werd besloten om een andere naam te geven aan het 'nieuwe' ras.

De 'grondleggers' van het ras bestonden uit het teefje dat geïmporteerd was vanuit Finland en 7 andere geselecteerde honden van de Blustag Kennels in Engeland (en ook 4 geselecteerde honden uit Engeland en 2 uit de Verenigde Staten, allemaal van de Blustag Kennel). Deze honden verhuisden allemaal naar Finland. De 6 besproken honden uit Lapland werden ook ingevoerd. 2 van deze honden, een volwassen teef en reu niet verwant aan elkaar, werden geëxporteerd naar Engeland. In 2006 werden er nog 2 andere honden toegevoegd.

In februari 2006 werd 'The Tamaskan Dog Register' opgericht. Tamaska betekent 'Machtige Wolf' in de Noord-Amerikaanse Indianen taal. Het 'Tamaskan Dog Register', opgericht begin 2006, vormt nu het bestuursorgaan voor alle Tamaskans ter wereld. De 'Tamaskan Dog Society of Great Britain' en 'The National Tamaskan Club of America' zijn in datzelfde jaar opgericht. 'Euro Tamaskan' is opgericht in 2009.
Ook heeft zich eind 2009 een groep zich afgesplitst van de TDR en hebben zelf de TBA opgericht. Echter is bekend geworden dat zij met in-kruisingen bezig zijn omdat hun bloedlijnen niet genoeg zijn.
 Welke standaardverandering hierdoor op het ras komt is nog niet bekend.

Tamaskans zijn geëxporteerd vanuit Finland naar Denemarken, Nederland, Engeland, Griekenland, Duitsland, Frankrijk, Zweden en de Verenigde Staten.

De Tamaskan ziet een goede toekomst tegemoet en moet niet worden verward met de Utonagan, wiens rasstandaard anders is. De grootste verschillen zijn de diepte van de stop, vorm van het hoofd,lengte van de vacht en de grote verscheidenheid aan kleuren die voor mogen komen bij de Utonagan. Het verschil tussen de 2 rassen is goed te zien door afbeeldingen van beide rassen met elkaar te vergelijken.
bron:Tamaskan-Dog Register